zasady szermierki

Szermierkę pokrótce można określić jako sztukę zadawania trafień lub cięć przy jednoczesnym ich unikaniu. Działalność ta charakteryzuję się bardzo małą odległością między walczącymi, błyskawicznie podejmowanymi decyzjami i czynnym przeciwdziałaniem przeciwnika. Przez wiele wieków szermierka była działalnością wyłącznie użytkową, o charakterze militarnym. Białej broni używano wtedy do rozstrzygania sporów i przygotowania do pojedynków.
Szermierka tak pojedynkowa jak i sportowa wymaga szybkiego postrzegania i trafnej oceny sytuacji  oraz  błyskawicznych i skoordynowanych reakcji ruchowych.

Szermierka przez wieki przeobrażeń stała się nowoczesnym, widowiskowym i bardzo atrakcyjnym sportem. Stało się to poniekąd dzięki włączeniu jej do programu pierwszych Igrzysk Olimpijskich ery nowożytnej. Wskrzeszone przez barona Pierre’a de Coubertain’a Igrzyska Olimpijskie rozegrane po raz pierwszy w Atenach w 1896 roku w swym programie zawierały współzawodnictwo szermierzy w szabli i florecie. Szermierka po dziś dzień pozostaje w tym zaszczytnym gronie. Mało, kto wie, że wspomniany prekursor Igrzysk był „zapalonym” szermierzem – szablistą. Warto podkreślić również, że tylko pięć dyscyplin sportowych było i jest, nieprzerwanie rozgrywanych na wszystkich Igrzyskach ery nowożytnej. W XX wieku nastąpił przełom zmieniający technikę i taktykę walki szermierczej. Było to wprowadzenie elektronicznej aparatury sędziowskiej. Aparaty do sędziowania walk szermierczych poprawiły obiektywizm werdyktów i odbiór walk przez kibiców. 

Szermierka jest dyscypliną sportu, w której współzawodnictwo odbywa się w trzech broniach: we florecie, szabli i  szpadzie, w konkurencji kobiet i mężczyzn. Zawodników dzieli się na kategorie wiekowe: dzieci ( do lat 11), młodzików ( do lat 13),  juniorów ( do lat 15 ), kadetów ( do lat 17 ), młodzieżowców ( do lat 20 ) i  seniorów. Konkurencje poza rodzajem broni różnią się ważnym polem trafienia: w szpadzie jest to całe ciało, w szabli można trafiać i ciąć przeciwnika w tułów od pasa w górę, w plecy, ramiona i maskę, we florecie ważnym polem trafienia jest tułów bez ramion, nóg i maski (patrz rysunek)

Poszczególne bronie różnią się również zasadami przydzielania punktów w sytuacji, gdy obaj zawodnicy trafią się równocześnie. Trafienie w szpadzie zalicza się temu, kto je zadał pierwszy lub obu zawodnikom, jeśli zadadzą je w takim samym czasie (różnica czasowa nie większa niż 0,05 sek.). W szabli i florecie obowiązuje tzw. konwencja, czyli zasady umowne. Oznacza to np., że zawodnik wykonujący natarcie ma pierwszeństwo w zadaniu trafienia przed zawodnikiem wykonującym przeciwnatarcie, natarcie zawodnika traci pierwszeństwo na koszt odpowiedzi, po uprzednim jego sparowaniu zasłoną itd.)

We wszystkich broniach trafienie jest sygnalizowane przez specjalne urządzenie elektryczne(aparat sędziowski). W szpadzie i we florecie zadaje się tylko pchnięcia ( osadzenia końca broni  tzw. punty na polu trafienia przeciwnika), w szabli zarówno pchnięcia jak i cięcia.

Używana w sporcie szabla waży maksymalnie 500 g i mierzy nie wiecej niż 105 cm.

Floret waży maksymalnie 500 g i mierzy nie wiecej niż 110 cm.

Szpada waży maksymalnie 750 g i mierzy nie wiecej niż 110 cm.

Różnią się także koszem, tj. osłoną dłoni, oraz przekrojem klingi: trójkątny w szpadzie, kwadratowy we florecie, płaski prostokąt w szabli. W szpadzie i florecie obok tradycyjnego (francuskiego) uchwytu spotykamy także uchwyt anatomiczny (belgijski), dostosowany do budowy dłoni.

We florecie trafienie zaliczane jest tylko wtedy, kiedy nacisk trafienia był równy lub większy niż 500g W szpadzie nacisk musi być większy niż 750 g.
Specjalne pole, na którym odbywa się pojedynek szermierczy, nazywamy planszą, której długość wynosi 14 m.